چگونه ضایعات غذایی کره جنوبی به خوراک، سوخت یا کود تبدیل می شود؟

در سرتاسر جهان، بیشتر 1.4 میلیارد تن مواد غذایی که سالانه دور ریخته می شود، به محل های دفن زباله می رود. با پوسیدگی، آب و خاک را آلوده می کند و مقادیر زیادی متان، یکی از قوی ترین گازهای گلخانه ای، آزاد می کند.

اما نه در کره جنوبی، که تقریبا 20 سال پیش ضایعات مواد غذایی را از محل دفن زباله های خود ممنوع کرد. در اینجا، اکثریت قریب به اتفاق آن به خوراک دام، کود و سوخت برای گرم کردن خانه ها تبدیل می شود.

ضایعات مواد غذایی یکی از بزرگترین عوامل تغییر اقلیم است، نه تنها به دلیل متان، بلکه به دلیل اینکه انرژی و منابعی که برای تولید و حمل و نقل آن مصرف می شود نیز هدر رفته است.

این سیستم در کره جنوبی که حدود 90 درصد مواد غذایی دور ریخته شده را در محل های دفن زباله و زباله سوز نگه می دارد، توسط دولت های سراسر جهان مورد مطالعه قرار گرفته است. مقامات چین، دانمارک و جاهای دیگر از تاسیسات کره جنوبی بازدید کرده اند. سخنگوی اداره بهداشت شهر نیویورک گفت که شهر نیویورک که تمام ساکنان آن را ملزم می کند تا ضایعات غذایی خود را تا پاییز آینده از زباله های دیگر جدا کنند، سال هاست که سیستم کره ای را زیر نظر گرفته است.

در حالی که تعدادی از شهرها برنامه های مشابهی دارند، اما تعداد کمی از کشورهای دیگر همان کاری را انجام می دهند که کره جنوبی در مقیاس ملی انجام می دهد. پل وست، دانشمند ارشد Project Drawdown، یک گروه تحقیقاتی که راه‌های کاهش انتشار کربن را مطالعه می‌کند، گفت که این به دلیل هزینه است. اگرچه افراد و مشاغل برای دور ریختن ضایعات مواد غذایی هزینه کمی می پردازند، طبق گفته وزارت محیط زیست این کشور، این برنامه سالانه حدود 600 میلیون دلار برای کره جنوبی هزینه دارد.

با این وجود، آقای وست و دیگر کارشناسان می گویند که باید از آن تقلید کرد. او گفت: «نمونه کره جنوبی کاهش انتشار گازهای گلخانه ای را در مقیاس بزرگتر ممکن می کند.

سنت آشپزی کره جنوبی منجر به غذاهای نخورده می شود. غذاهای جانبی کوچک – گاهی چند، گاهی بیش از یک دوجین – بیشتر وعده‌های غذایی را همراهی می‌کنند. برای سال‌ها، عملاً تمام آن پسماندها به زمین رفت.

اما مناطق کوهستانی کشور، تعداد محل های دفن زباله را محدود می کند و تا چه حد می توانند از مناطق مسکونی دور باشند. در سال 1995، دولت بازیافت اجباری کاغذ و پلاستیک را معرفی کرد، اما ضایعات مواد غذایی به همراه سایر زباله ها دفن شدند.

کی یونگ یو، محقق مؤسسه دولتی سئول که به شهرها برای رسیدگی به ضایعات مواد غذایی توصیه کرده است، گفت: حمایت سیاسی از تغییر که توسط افرادی که در نزدیکی محل های دفن زباله زندگی می کردند انجام می شد و از بوها شکایت داشتند. از آنجایی که خورش ها جزء اصلی غذاهای کره ای هستند، غذاهای دور ریخته شده در اینجا محتوای آب بالایی دارند که به معنای حجم بیشتر و بوی بدتر است.

آقای یو گفت: “وقتی همه اینها به هدر رفت، بوی بدی متصاعد شد.”

از سال 2005، ارسال زباله های مواد غذایی به محل های دفن زباله غیرقانونی است. دولت های محلی صدها تسهیلات برای پردازش آن ساخته اند. مصرف کنندگان، صاحبان رستوران ها، رانندگان کامیون و دیگران بخشی از شبکه ای هستند که آن را جمع آوری کرده و به چیزی مفید تبدیل می کنند.

در Jongno Stew Village، یک مکان ناهار محبوب در منطقه Dobong در شمال سئول، خورش گرده و کیمچی جیجیگا پرفروش ترین هستند. اما بدون توجه به سفارش، لی هئون، مالک، غذاهای جانبی کوچک کیمچی، توفو، جوانه‌های لوبیا آب پز و برگ‌های پریلا را سرو می‌کند.

آقای لی گفت: مشتریان می توانند بیشتر به خود کمک کنند و “مردم بیشتر از آنچه که قرار است بخورند، مصرف خواهند کرد.” کره ای ها دوست دارند در مورد فراوانی غذا اشتباه کنند.

آقای لی بهای آن را می پردازد: برای هر 20 لیتر غذایی که بیرون می اندازد، حدود 2800 وون، کمی بیش از 2 دلار. تمام روز، باقیمانده‌ها داخل سطلی در آشپزخانه می‌روند، و در زمان بسته شدن، آقای لی آن‌ها را در سطل مخصوص بیرون خالی می‌کند. روی درب، او برچسبی را که از منطقه خریداری کرده است وصل می‌کند – مدرکی که نشان می‌دهد هزینه دفع را پرداخت کرده است.

صبح، شرکت های استخدام شده توسط منطقه آن سطل ها را خالی می کنند. پارک میونگ جو و تیمش ساعت 5 صبح شروع به چرخیدن در خیابان ها می کنند، برچسب ها را از روی سطل ها پاره می کنند و محتویات آن را در مخزن کامیون خود می ریزند.

هر روز به جز یکشنبه ها کار می کنند. آقای پارک گفت: «حتی انتظار یک روزه باعث انباشته شدن مقادیر زیادی زباله می شود.

حوالی ساعت 11 صبح، آنها به مرکز پردازش دوبونگ می‌رسند، جایی که آشفتگی لجن‌دار را تخلیه می‌کنند.

زباله ها – استخوان ها، دانه ها، پوسته ها – با دست برداشت می شوند. (کارخانه Dobong یکی از آخرین کارخانه ها در کشوری است که این مرحله به طور خودکار انجام نمی شود.) یک تسمه نقاله زباله را به یک آسیاب می برد که آن را به قطعات کوچک تبدیل می کند. هر چیزی که به راحتی خرد نمی شود، مانند کیسه های پلاستیکی، فیلتر شده و سوزانده می شود.

سپس ضایعات پخته شده و آبگیری می شوند. رطوبت وارد لوله‌های منتهی به تصفیه‌خانه آب می‌شود، جایی که مقداری از آن برای تولید بیوگاز استفاده می‌شود. بقیه تصفیه شده و به یک جریان نزدیک تخلیه می شود.

آنچه از زباله‌های کارخانه فرآوری باقی می‌ماند، چهار ساعت پس از اینکه تیم آقای پارک آن‌ها را رها کرد، در محصول نهایی آسیاب می‌شود: پودری خشک و قهوه‌ای رنگ که بوی خاک می‌دهد. سیم یون سیک، مدیر این مرکز، گفت: این مکمل غذایی برای جوجه ها و اردک ها، سرشار از پروتئین و فیبر است و به هر مزرعه ای که بخواهد داده می شود.

در داخل گیاه، بوهای شدید به پارچه و مو می چسبد. اما در خارج، آنها به سختی قابل توجه هستند. لوله ها از داخل ساختمان عبور می کنند و قبل از اینکه سیستم اگزوز هوا را خارج کند، هوا را از طریق یک فرآیند شیمیایی تصفیه می کنند.

گیاهان دیگر متفاوت عمل می کنند. در تأسیسات بیوگاز در گویانگ، حومه سئول، ضایعات مواد غذایی – تقریباً 70000 تن در سال – تحت هضم بی هوازی قرار می گیرند. این ماده تا 35 روز در مخازن بزرگ قرار می گیرد در حالی که باکتری ها کار خود را انجام می دهند، مواد آلی را تجزیه می کنند و بیوگاز ایجاد می کنند که عمدتا از متان و دی اکسید کربن تشکیل شده است.

بیوگاز به یک شرکت محلی فروخته می شود که می گوید برای گرم کردن 3000 خانه در گویانگ استفاده می شود. آنچه ماده جامد باقی می ماند با تراشه های چوب مخلوط می شود تا کود ایجاد شود که از بین می رود.

محققان دریافتند هر تن ضایعات غذایی که در محل دفن زباله پوسیده می شود، گازهای گلخانه ای معادل 800 پوند دی اکسید کربن منتشر می کند. لی چانگ گی، مهندس کارخانه گویانگ، گفت: تبدیل آن به بیوگاز باعث کاهش آن به نصف می شود.

منتقدان خاطرنشان می کنند که برنامه کره جنوبی با وجود تمام مزایایی که دارد به یکی از اهداف خود نرسیده است: وادار کردن مردم به دور ریختن مواد غذایی کمتر. بر اساس داده های وزارت محیط زیست، میزان مواد غذایی دور ریخته شده در سراسر کشور در طول سال ها کم و بیش ثابت مانده است.

این سیستم ایرادات دیگری هم داشته است. شکایات پراکنده ای وجود داشته است: ساکنان یکی از روستاها در دیوگیانگ، یکی از مناطق گویانگ، گفتند که بوی یک کارخانه فرآوری زمانی آنقدر بد بود که نمی توانستند پنجره های خود را باز بگذارند. این کارخانه از سال 2018 به دلیل اعتراض همسایگان غیرفعال بوده است.

مو سونگ یون، 68 ساله، یکی از ساکنان دیوگیانگ، گفت: «وقتی کارخانه تعطیل شد، همه مشکلات ناپدید شدند.

اما بیشتر کارخانه‌ها در سراسر کشور – بر خلاف محل‌های دفن زباله که اساساً جایگزین آن‌ها می‌شوند – شکایت‌های بسیار کمی از همسایگان داشته‌اند. مقامات دولتی می گویند که بهبود مداوم فناوری منجر به عملیات تمیزتر و کارآمدتر شده است.

همچنین دفع آن برای بسیاری آسان تر شده است. در مجتمع‌های آپارتمانی در سراسر کشور، هر بار که زباله‌های مواد غذایی را در سطل زباله تعیین‌شده می‌ریزند، کارت‌هایی برای ساکنان صادر می‌شود تا اسکن کنند. سطل آنچه را که در آن انداخته اند وزن می کند. در پایان ماه یک صورتحساب دریافت می کنند.

ائوم جونگ سوک 60 ساله که در یکی از این مجتمع ها زندگی می کند، گفت: “سطل ها تمیزتر شده اند و کمتر بدبو شده اند.”

خانم ایوم هرگز بیش از یک دلار برای این خدمات دریافت نکرده است. او در ماه آوریل 26 سنت پرداخت کرد. اما قبض ماهانه او را بیشتر از مقدار دور ریختن آگاه می کند.

او گفت: «همین امروز، هنگام صبحانه، به دخترانم گفتم که به اندازه کافی غذا بخورند.

Markus Bennett

مشکل ساز هیپستر پسند. متعصب غذا موزیکال. علاقه مندان به سفر. طرفدار زامبی برنده جایزه

Discover the Thrill of شرط بندی انفجار and Win Big!
سایت شرط بندی انفجار: معرفی و توضیحات کامل
بهترین سایت انفجار برای تفریح و پیروزی
تجربه هیجان انگیز بازی انفجار آنلاین
بازی انفجار: زندگی خود را به گشت و گذار موفقیت آنلاین ببرید
دفتر کار درسی: ابزاری کارآمد برای یادگیری و مطالعه
تماس با ما