نظر دو کودک مردند، هزاران نفر می توانند کمک شوند

این مقاله بخشی از راهنمای اهدای تعطیلات 2022 توسط Times Opinion است. ادامه مطلب درباره راهنما در یادداشتی از سردبیر Opinion، کاتلین کینگزبری.

حدود 10 سال پیش، لوید کار، مربی سابق فوتبال دانشگاه میشیگان، در دفتر من ایستاد تا یک کلاه ایمنی برای من بیاورد.

ذرت و آبی بود، و نوشته بود “بو آبی!” بر روی آن. من گزارشگر ورزشی را شروع کرده بودم، اما نفهمیدم این تخته مرد چه افسانه ای است. او سرگرم کننده و جذاب به نظر می رسید، اما من مجبور شدم با خواهر فوتبال دوستم تماس بگیرم تا بفهمم که کار یکی از معتبرترین مربیان فوتبال کالج در برنده ترین برنامه در تاریخ فوتبال کالج است. این بومی سرسخت تنسی در سال 1980 به میشیگان ولورینز پیوست و از سال 1995 تا 2007 آنها را رهبری کرد.

تا پایان بعدازظهر، من آنقدر تحت تاثیر تالار مشاهیر فوتبال کالج آینده بودم، که اکنون 77 سال دارد، که توافق کردیم که در تماس باشیم. ما به این طرف و آن طرف ایمیل می زدیم تا اینکه یک روز ایمیل هایش ناگهان قطع شد. برایش نوشتم: «هی». “چه خبر؟ دلم برای حرف زدن با تو تنگ شده.» این‌گونه بود که فهمیدم این مرد پر از شور و زندگی، در غم و اندوه فرو رفته است.

نوه او چاد که یک بلوند شبیه فرشته است، در 23 سپتامبر 2014، سه روز قبل از تولد چهارمین تولدش، به تومور مغزی غیرقابل عمل تشخیص داده شد. چهارده ماه بعد او درگذشت و قربانی گلیوما منتشر داخلی پونتین شد.

کار، پسرش جیسون و عروسش تامی بنیاد ChadTough را راه اندازی کردند. تاکنون بیش از 20 میلیون دلار برای تحقیقات برای مبارزه با DIPG سرمایه گذاری کرده است. سرطان تقریباً همیشه کشنده است و سالانه 150 تا 300 کودک تنها در ایالات متحده به آن مبتلا می شوند.

کار شعارهای قدیمی خود از زمین فوتبال را شعار خود در مبارزه با سرطان کرد: “شما نمی توانید هر کاری انجام دهید اما می توانید کاری انجام دهید” و “هیچکس را سرزنش نکنید، هیچ انتظاری نداشته باشید، کاری انجام دهید.”

کار روز پنجشنبه وقتی با او تماس گرفتم گفت: «تمام زندگی ام، از زمانی که بچه بودم، از باخت متنفر بودم. به عنوان یک بازیکن و به عنوان یک مربی، هر زمان که شکست خوردیم، از نظر من یک باخت دلخراش برای من بود. فکر می‌کردم می‌دانم دل‌شکنی چیست، اما نمی‌دانستم. تجربه چاد به من آموخت. الان می دونم.”

پس از مرگ چاد، تامی در یک توپ حلقه زد و به همه چیزهایی که چاد دوست داشت فکر کرد: غروب نارنجی و فروش گاراژ و برادران بزرگترش. اما پسرش تامی که در آن زمان 7 ساله بود به اتاق او آمد و فریاد زد: “بلند شو و صبحانه درست کن!” این یک یادآوری بود که او مدیون دو فرزند دیگرش بود که به دعوا ادامه دهد. تامی اکنون 15 ساله است و برادرش سی جی یک دانش آموز دبیرستانی است که برای بازی در تیم دفاع مقدس به نوتردام می رود.

همانطور که آنها رشد کرده اند، پایه و اساس نیز رشد کرده است. سال گذشته، ChadTough با بنیاد مایکل موزیر شکست DIPG پیوست و به بنیاد شکست DIPG ChadTough تبدیل شد. مایکل نیز در سال 2015 در اثر DIPG درگذشت و تنها یک سال از چاد بزرگتر بود.

تامی کار به من گفت: «ما به تازگی کتاب فرشته چاد را داشتیم و انگار هفت سال در یک لحظه گذشته است، اما این هم برای همیشه است. “اندوه چیز عجیبی است.”

من همچنین سیاران استونتون را، مانند لوید کار، قبل از اینکه زندگی اش ویران شود، ملاقات کردم. او دو بار ایرلندی داشت، یکی در میدتاون منهتن و دیگری در بروکلین. من همسرش، اورلیت را نیز می شناختم. دخترش، کاتلین؛ و پسرش، روری، یک کودک 12 ساله 5 فوتی 9، 169 پوندی بنددار.

استونتون با یادآوری سه شنبه مارس 2012 گفت: «او در مدرسه افتاد. او را نزد پرستار نفرستادند.» او آن شب بیدار بود و بیرون می آورد. پزشک اطفال و پزشکان آنها در اورژانس بیمارستان گفتند که مشکل جدی وجود ندارد. اما باکتری از بریدگی وارد جریان خون او شده بود.

او از جمعه شب شروع به آبی شدن کرده بود. یکشنبه شب پسر زیبای ما مرد. سر تا پا تقریبا آبی بود. سه شنبه شب قبل از مرگش، برایش پیتزا خریدم و پرسیدم چه نوع پیتزایی می‌خواهد؟ سه‌شنبه بعد، در یک تشییع جنازه بودم و از من پرسیدند چه تابوتی می‌خواهم.»

مانند Carrs، Staunton ها بنیادی به نام End Sepsis، میراث روری استونتون را برای افزایش آگاهی از سپسیس و بهبود اقدامات برای پیشگیری از آن راه اندازی کردند.

«ما قبل از مرگ روری کلمه «سپسیس» را نشنیده بودیم. ما آن را در بیمارستان نشنیدیم.» استونتون گفت. ما یک جلسه استماع در سنای ایالات متحده در مورد آن داشتیم. ما متوجه شدیم که هر سال یک چهارم میلیون آمریکایی را می کشد. از زمان مرگ روری، تقریباً سه میلیون آمریکایی بر اثر سپسیس جان خود را از دست داده اند.

با کار بنیاد و پوشش گسترده پرونده آنها توسط ستون نویس فقید تایمز، جیم دوایر، نیویورک مقرراتی را تصویب کرد که نحوه برخورد پزشکان با این بیماری قابل پیشگیری را دیکته می کند. این قوانین به نجات جان هزاران نفر کمک کرده است.

استونتون گفت: “این زندگی من، زندگی همسرم، زندگی دخترم را به کلی نابود کرد.” “روری اکنون 23 ساله خواهد شد. تروما دنیایی است که ما در آن زندگی می کنیم. این دنیایی است که ما در محاصره آن هستیم تا زمانی که خوشبختانه بمیریم.”

این مقاله بخشی از راهنمای اهدای تعطیلات 2022 توسط Times Opinion است. نویسنده هیچ ارتباط مستقیمی با سازمان‌های ذکر شده ندارد. اگر به هر سازمانی که در راهنمای اهدای Times Opinion در سال 2022 ذکر شده علاقه دارید، لطفاً مستقیماً به وب سایت سازمان بروید. نه نویسندگان و نه تایمز قادر به پاسخگویی به پرسش‌های مربوط به گروه‌ها یا تسهیل کمک‌های مالی نخواهند بود.

تایمز متعهد به انتشار است تنوع حروف به سردبیر مایلیم نظر شما را در مورد این مقاله یا هر یک از مقالات ما بدانیم. در اینجا برخی از نکات. و این هم ایمیل ما: [email protected].

بخش نظرات نیویورک تایمز را دنبال کنید فیس بوک، توییتر (@NYTopinion) و اینستاگرام.

Felipe Holmes

گیک تلویزیون متخصص رسانه های اجتماعی ایجاد کننده. نویسنده پرشور. نینجا سفر افراطی. کل کارآفرین معتاد به اینترنت

بازی انفجار: زندگی خود را به گشت و گذار موفقیت آنلاین ببرید
دفتر کار درسی: ابزاری کارآمد برای یادگیری و مطالعه
Welcome to the World of House for Sale Canada: Your Gateway to Dream Home Ownership
Welcome to Real Estate Canada: Exploring the Opportunities and Challenges
Welcome to the World of Houses for Sale in Canada
شرط بندی بازی انفجار: معرفی و کاربردها
تماس با ما