نظر | این پرونده هرگز نباید به دیوان عالی کشور می رسید

اولاً، این نظریه مبتنی بر تفسیر بد حقوقی است. قانون اساسی برای توصیف اینکه چه کسی قدرت تنظیم انتخابات فدرال را دارد از کلمه “قانونگذاری” استفاده می کند. طرفداران این نظریه ادعا می کنند که به دلیل این کلمه، قوای مقننه ایالتی تقریباً قدرت نامحدودی در آن قلمرو دارند. اما همانطور که قاضی لوتیگ اشاره کرده است، این نظریه “به معنای واقعی کلمه هیچ پشتوانه ای” در قانون اساسی ندارد. برعکس، تدوین کنندگانی که قانون اساسی را نوشتند نگران بودند که مجالس ایالتی قدرت بیش از حد داشته باشند، نه خیلی کم. متنی که آنها نوشتند اشاره های زیادی به اختیارات آن مجالس مقننه و کنگره دارد، اما هرگز نمی گوید یا دلالت نمی کند که آنها از بررسی توسط قوه قضاییه مصون هستند.

دوم، این نظریه مبتنی بر تاریخ بد است. بهترین مدرکی که حامیان آن ارائه می‌کنند، سندی است دو قرنی که مدت‌هاست به تقلبی بودن آن مشهور بوده است. این کتاب که در سال 1818 توسط چارلز پینکنی از کارولینای جنوبی، یک پدر بنیانگذار نوشته شده است، ظاهراً کپی طرحی برای دولت است که او سه دهه قبل در کنوانسیون قانون اساسی ارائه کرده بود. اما آنچه او در سال 1818 ارائه کرد، معامله واقعی نبود. جیمز مدیسون بلافاصله به این موضوع مشکوک شد، تقریباً همه مورخانی که در سال‌های بعد آن را بررسی کردند.

هنگامی که حامیان این نظریه به دنبال ادعای این بودند که رویه های قانونگذاران ایالتی اولیه ثابت کرد که طرف آنها باید پیروز شود، قاضی سونیا سوتومایور پاسخ داد: «بله. اگر تاریخ را بازنویسی کنید، انجام آن بسیار آسان است.»

سوم، اگر دیوان عالی این نظریه را بپذیرد، یک کابوس لجستیکی در ایالت های سراسر کشور ایجاد می کند. به این دلیل که این نظریه فقط در مورد انتخابات فدرال اعمال می شود، نه انتخابات ایالتی، که دادگاه های ایالتی بدون شک نقشی در آن دارند. در نتیجه، دو مجموعه قانون به طور همزمان وجود خواهد داشت، یکی برای انتخابات فدرال و دیگری برای انتخابات ایالتی. هرج و مرج و سردرگمی حاکم خواهد شد.

مهمتر از همه، دیوان عالی قبلاً به طور ضمنی این نظریه را بارها رد کرده است. در سابقه‌هایی که به دهه‌ها قبل برمی‌گردد، دادگاه روشن کرده است که دادگاه‌های ایالتی این اختیار را دارند که محدودیت‌هایی را برای اعمال قانونگذاران در مورد انتخابات فدرال تعیین کنند. اخیراً در سال 2019، دادگاه درخواست خود را مبنی بر توقف تجاوزات شدید حزبی در کارولینای شمالی و سایر ایالت ها رد کرد. در انجام این کار، جان رابرتز، رئیس قاضی توضیح داد که این دقیقا نقشی است که دادگاه های ایالتی باید ایفا کنند. او نوشت: «مقررات در قوانین ایالتی و قوانین اساسی ایالتی می‌تواند استانداردها و راهنمایی‌هایی را برای دادگاه‌های ایالتی ارائه کند.

در بحث روز چهارشنبه، قاضی ساموئل آلیتو ظاهراً این فرض را رد کرد. او قضات منتخب دادگاه ایالتی را، مانند قضات کارولینای شمالی، متهم کرد که خود بازیگران سیاسی هستند. قاضی آلیتو که به طور علنی به گروه‌های بیرونی سخنرانی می‌کرد و پیوسته در راستای اولویت‌های سیاست جمهوری‌خواهان رای می‌داد، گفت: «در مورد تأثیر این تصمیم بر دموکراسی صحبت‌های زیادی شده است. آیا فکر می‌کنید انتقال مناقشات سیاسی در مورد حوزه‌داری از قوه مقننه به دادگاه‌های عالی منتخب که در آن کاندیداها طبق قانون ایالتی مجاز به کارزار انتخاباتی در مورد موضوع حوزه‌ها هستند، دموکراسی را تقویت می‌کند؟»

راه دیگر برای درک پوچ بودن این نظریه این است که در نظر بگیریم چه کسی موافق و مخالف آن بوده است. از یک طرف، گروه بزرگ و دو حزبی از قضات، مقامات دولتی، قانونگذاران سابق، مورخان برجسته و قانون اساسی از سراسر طیف سیاسی آن را رد کرده اند. اینها شامل یکی از بنیانگذاران گروه حقوقی دست راستی «جامعه فدرالیست»، روسای دادگستری تمام 50 ایالت، چندین فرماندار سابق جمهوری خواه و دبیران ایالتی و سازمان های حقوق مدنی است.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم