در شکسپیر گلوب، یک جوآن آو آرک غیر دودویی باعث ایجاد غوغا می شود

لندن – وقتی چارلی ژوزفین نمایشنامه‌نویس هفته گذشته اولین اجرای نمایشنامه‌شان «من، جوآن» را در شکسپیر گلوب تماشا کرد، با اعصاب به هم ریخته در تئاتر نشستند.

این نمایش که بر اساس داستان ژان آو آرک ساخته شده است، اولین نمایش ژوزفین در یک صحنه بزرگ لندن است. اما این تنها دلیلی نبود که نمایشنامه‌نویسی که خود را تراجنسیتی، دگرباش و غیردودویی می‌داند و از ضمیر آنها استفاده می‌کند، مضطرب بود. در طول ماه گذشته، “من، جوآن” به دلیل تصمیم ژوزفین برای به تصویر کشیدن جوآن آو آرک به صورت غیر دودویی، در مرکز خشم رسانه ای در بریتانیا قرار داشت.

در این نمایشنامه که تا 22 اکتبر در گلوب ادامه دارد، ژان آرک با هویت جنسی خود کنار می‌آید و در عین حال به سربازان فرانسوی الهام می‌دهد تا نیروهای انگلیسی را از خاک خود دفع کنند. جوآن در یک نقطه می گوید: «من دختر نیستم. “من با این کلمه مناسب نیستم.”

هنگامی که دیلی میل، یک روزنامه تبلوید، جزئیات تولید گلوب را در ماه آگوست گزارش کرد، منجر به انبوهی از شکایات در رسانه های اجتماعی و چاپ شد. آلیسون پیرسون، ستون نویس دیلی تلگراف، یک روزنامه محافظه کار، نوشت که بازنویسی ژان آو آرک به عنوان غیر دودویی “یک توهین” است. سوفی واکر، رهبر سابق حزب برابری زنان بریتانیا، در توییتر نوشت زمانی که او «دختر کوچکی بود، ژان آرک، امکانات هیجان‌انگیزی در مورد آنچه که یک دختر جوان می‌توانست در برابر انبوهی از مردان انجام دهد، ارائه کرد. بازنویسی او به‌عنوان غیر زن و ارائه آن به‌عنوان پیشرفت یک ناامیدی بزرگ است.»

حتی قبل از اینکه کسی آن را دیده باشد، نمایش گلوب اعصاب بریتانیا را تحت تأثیر قرار داد، جایی که درگیری بین حقوق زنان و تراجنسیتی ها و افراد غیر دودویی، بحث های خشمگینی را برانگیخته است که تقریباً هر روز در رسانه های خبری و در میان قانونگذاران پخش می شود. سخنرانی ها و در دادگاه ها. برخی از فمینیست‌ها در بریتانیا مدت‌هاست که خواستار حفظ حقوق مبتنی بر جنسیت بیولوژیکی به جای هویت جنسیتی هستند که به گفته آنها فضاهای فقط زنان را تهدید می‌کند. بسیاری از افراد تراجنسیتی و غیر دودویی می گویند که این کمپین ها علیه آنها تبعیض آمیز است و یک محیط خصمانه ایجاد می کند.

داستان ژان آو آرک – دختر نوجوان قرن پانزدهمی که گفته می‌شود به دستورات خدا برای پوشیدن لباس مردانه و رهبری سربازان فرانسوی در نبرد توجه کرده است و فقط به دلیل بدعت محاکمه می‌شود و در آتش سوزانده می‌شود – موضوعی بوده است. قرن ها بازی می کند دانیل هابینز، مورخ دانشگاه نوتردام، گفت که بسیاری از این تصاویر به سرعت و با حقیقت تاریخی همراه هستند. هابینز گفت که شکسپیر در «هنری ششم، قسمت اول»، ژان آرک را به عنوان یک جادوگر به تصویر می‌کشد که مطابق با دیدگاه‌های بریتانیا در آن زمان بود. در اوایل قرن نوزدهم، فردریش شیلر در “خدمتکار اورلئان”، جوآن را در حال عاشق شدن با یک شوالیه انگلیسی نشان داد. هابینز گفت: «این اتفاق نیفتاد. او برای همیشه برای پاسخگویی به نیازهای معاصر دوباره تصور شده است.

لوسی دلپ، استاد تاریخ جنسیت در دانشگاه کمبریج، گفت که اختراع مجدد جوآن آو آرک توسط ژوزفین به بحثی در بریتانیا منجر شد که «بسیار اوج‌گرفته» شده بود که ارتباط چندانی بین دو طرف وجود نداشت. او گفت که نمایشنامه‌ای مانند «من، جوآن» می‌توانست راهی برای گشودن گفت‌وگویی باشد که از این شکاف عبور کند، اما در عوض تبدیل به یک «سوت مفید سگ» برای افرادی شد که «در یقه‌شان در مورد مسائل ترنس صحبت می‌کردند. ”

هدر بینینگ از شبکه حقوق زنان، گروهی که هدف آن «دفاع از حقوق مبتنی بر جنسیت زنان» است، در ایمیلی گفت که با «من، جوآن» مخالفت می‌کند، زیرا هویت غیردودویی «ایده‌ای قرن بیست و یکمی» است. او نوشت: ژان آرک “در زمانی وجود داشت که مبارزات او برای زن بودن بود.” “مونث بودن و جنسیت بیولوژیکی بدن او در ریشه این داستان نهفته است.”

بینینگ گفت که فکر می‌کند «من، جوآن» «سعی می‌کنم با سوار شدن بر موج ایدئولوژی هویت جنسیتی که نه تنها بریتانیا، بلکه بسیاری از کشورهای دیگر را فراگرفته است، توجه را به خود جلب کنم».

ژوزفین، نمایشنامه نویس هفته گذشته که روی تراس پشت بام دفاتر گلوب نشسته بود، گفت که آنها بیشتر شکایات را پیش بینی کرده بودند و احساس می کردند که آنها اشتباه کرده اند. ژوزفین گفت که این نمایش سعی در پاک کردن زنان از تاریخ نداشت. قرار بود راه‌های جدیدی برای تفکر درباره یک شخصیت تاریخی باز کند. اگر کسی می‌خواست به جوآن به عنوان یک زن جوان فکر کند، می‌گفت: «پس خیلی خوب – هنوز هم می‌توانی».

ژوزفین، 33 ساله، گفت که داستان شهید فرانسوی برای آنها اهمیت چندانی نداشت که در خانواده ای کارگری در همل همپستد، جنوب انگلستان بزرگ شدند. گلوب سال گذشته از آنها خواست که این نمایشنامه را بنویسند. دغدغه اصلی نمایشنامه نویس در ابتدا ربطی به جنسیت نداشت، بلکه این بود که چگونه در مورد اعتقادات مذهبی جوآن به گونه ای صحبت کند که در بین تماشاگران تئاتری عمدتاً غیرمذهبی طنین انداز شود.

ژوزفین گفت که تصمیم برای غیر دودویی کردن جوآن پس از مطالعه زندگی جوآن گرفته شد و متوجه شد که جوآن آو آرک به جای دست کشیدن از پوشیدن لباس‌های مردانه، حاضر بوده در خطر مرگ بمیرد. ژوزفین گفت: «این یک بیانیه مد معمولی نبود. “این یک نیاز عمیق برای آنها بود.” ژوزفین می‌خواست به تصویر بکشد که «یک جوان در بدن زنانه که جنسیت را در جامعه‌ای بسیار متفاوت از جامعه‌ای که اکنون در آن زندگی می‌کنیم زیر سؤال می‌رود» چگونه بود. آنها افزودند: “خود کوچکتر من واقعاً به یک قهرمان مانند این نیاز داشت.”

میشل تری، مدیر هنری گلوب، گفت که این خانه نمایش با بازی با جنسیت روی صحنه، سابقه ایجاد غوغا کرده است. در سال 2003، مارک رایلنس، مدیر هنری شرکت در آن زمان، برخی از حامیان را با تولیدات کاملاً زنانه «رام کردن مرد زیرک» و «ریچارد سوم» ناراحت کرد. اخیراً، تری گفته است که شکایت هایی را برای بازی در نقش هملت در آنجا در سال 2018 دریافت کرده است، و بار دیگر امسال، زمانی که گلوب در برنامه ای از «ژولیوس سزار» که در آن نقش های اصلی مرد توسط زنان بازی می شد، تور شد.

او گفت: «همه در مورد نحوه اجرای نمایش ها و نحوه برخورد با شخصیت های تاریخی ایده دارند. تری گفت، تمام کاری که «من، جوآن» انجام می داد، این بود که «جوان الان کیست؟»

با وجود همه هیاهوهای رسانه ای، تنها جایی که به نظر می رسید افراد کمی نگران جنسیت ژان آو آرک هستند، سالن نمایش خود گلوب بود. در اجرای اخیر “من، جوآن”، نزدیک به 1000 تماشاگر از ترکیب معمول تئاتر از عاشقان تئاتر بریتانیایی، گردشگران و گروه های مدرسه تشکیل شده بود. در ساعت 7:30 بعد از ظهر، ایزوبل تام، بازیگر نقش جوآن، روی صحنه رفت و سخنرانی افتتاحیه نمایش را اینگونه آغاز کرد: «مردم ترنس مقدس هستند. ما خدایی هستیم.» مونولوگ با فریادهای حمایت قطع شد.

رابین ون آسلت، 23 ساله، یک زن تراجنسیتی از آمستردام در میان تماشاگران، گفت که با تماشای “دجبال غیرعادی” روی صحنه گریه کرده است. ون آسلت افزود: «فشار تهاجمی جوآن برای دیده شدن و احترام» به‌عنوان غیردودویی «بسیار کاتاریک بود».

در مصاحبه با نزدیک به 20 مخاطب دیگر، هیچ کس نگفته است که با یک Joan of Arc غیر باینری مشکل دارد. واندا فورسایت، 72 ساله، یک مدیر بازنشسته کالج در تعطیلات از تورنتو، گفت که “به عنوان یک زن احساس توهین نمی کرد – فقط می توانست کمی بهتر و کوتاه تر انجام شود.” (نمایش تقریبا سه ساعت طول می کشد.)

جکی وارن، 62 ساله، یک مقام دولتی بازنشسته، گفت که او و همسرش هر سال به دو نمایش در گلوب می آمدند و “من، جوآن” را به طور تصادفی انتخاب کرده بودند. وارن گفت که نشان دادن جوآن به صورت غیر دودویی «واقعاً هوشمندانه بود».

“من پیر هستم، نه؟” او افزود، «بنابراین من خیلی از آن را نمی فهمم. فقط فکر می کنم باید قلبمان را به روی همه باز کنیم و نمی توانم بفهمم چرا نمی توانیم.»


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم